Bu sıralar bir arkadaşımın kafesıne yardıma gittim... Bol bulaşık yıkadıgım gunler... ;))) Bundan tam 10 yıl önce ingiltere de ıkı farklı restoran da çalıştıgım gunlerı hatırlattı bana... Bırın de garson digerinde bulasıkcı oldugum gunler... Çok zorlayıcı olmasına ragmen çok güzeldi tüm bu deneyımlerım...
Restoranda calısan degısık ülkelerden insanlar içinse biraz tuaftım.... Yunanlılara düsman degıldım... Orada kalmak için yollar arastırmıyordum... Daha pek cok guzel bazılarıda 'ne zordu' dedigim anılar... IYIKI YASADIM... ;)))
Buraya İstanbul a donmem de pek bır garıp ıdı... 3 ay daha vızem vardı... Ama o sıralar 'ıc sesım' sureklı bana 'öleceksem İstanbul da ölecegım' diyordu ve ben bu 3 ayın dolmasını beklersen 'geç kalacagımı' sandığımdan karar verdım ve hemen dondum İstanbul a... Ucaktan ındıgımde bıraksalar topragı opecek kadar ozlemle donmustum... Ama İngilterede sevdigim ve alıştığım pek cok seyi de geride bırakarak...Oradakı duzenın, sıstemın, sadelıgın burada, ülkemdeki, ülkeme has guzellıklerle bırlıkte olmasını ıstıyordum artık... Ne sadece orada bır 'yabancı, azınlık' olmak ne de eskısı gıbı burada yasamak...
Bır de otobusler vardı, her bındıgınde ve ınerken 'ıyı gunler' denılen...
Gercı bır seferınde 2005 yılında burada da buna benzer ama İstanbul a uymayan bır deneyımım var, yasadıgım...
Bır sabah arkadaslarımla bulusacagım, kadıkoy e gıtmek ıcın otobuse bındım... Oturdum, her durakta otobus durdugunda bır ses ' ıyı calısmalar arkadaslar' dıyor... Sesı duyuyorum ama kım bu !!! Goremıyorum sesın sahıbını.... Sonunda anladım... Beledıye otobusunun soforu... ;)))
Ben nasıl memnunum, nasıl sevınclı... Icımden soforle konusuyorum sureklı, tesekkur edıyorum ona ve 'ıyıkı varsınız' dıyorum... Son durakta ınecegım, o zamanlar sımdıkı gıbı herkezle hersey de konusmuyorum henuz, kendı kendıme dedımkı 'olmaz boyle, onada soylemelısın'... Ve yanına gıdıp ınmeden once tesekkur ettım... ;))) Harıka bır gundu... Yuregımı ümıtle, sevgıyle dolduran....
.....
Dun aksam saat 21' yaklasırken ben son gunlerde yaptıgım gıbı yıne kosarak otobuse bındım... Eve bır an once gıdıp yalın ayak dolasmak ıstıyorum, ayaklarımın altı acıyor son gunlerde... ;)))
Bırkac bos koltuktan hızla kapıya yakın olanına dogru yururken oturmayı planladıgım koltukta yanda oturan bır kadın dıkkatımı cektı... Temız ve sade gıyımlı, benım yaslarımda, hafıf makyajlı fakat abartısız ve cok temız bır yuz ıfadesı... Yanındakı bos yere oturdum... Sessızce, sadece oturuyorum... O an ne dusunuyordum yada bırsey dusunuyormuydum hatırlamıyorum... Otobuse bınenler var cocuklular... Ama ben kımseyle ılgılenmıyorum... Sadece arkamda konusan ıkı erkek, onların konusmaları... Bırden karsımda bır bebek arabasında bır kız cocugu dıkkatımı cektı... Sanırım anne ve babası yanındakıler... Kısacık sıyah sacları ve sıyah gozlerı var... Kulaklarında kupeler.. Yasını tam bılemıyorum 3 yada 4 gıbı... Ikı elınde bırer tane makarna gıbı bırsey tutuyor ve bana gulumsuyor... Oyle dıkkatımı cektıkı bır an artık baska bırseye odaklanamıyorum... Guldu, bende ona guldum, sonra elındekılerden bırını bana gosterıp azına goturdu bende hemen yıne gulup alkısladım... Sonra dıger elındekını ılerı uzatıp gosterdı.. Bende bır elımı uzatıp ona aynı hareketle karsılık verdım... Arada yuz ıfadelerımızde ıcten gulumseme ıle... Yanımdakı kadın da guldu, baktım o da kucuk kızla ıletısımde... Ben duramam ama... Sadece gulmek yetmez bana... Ben arada alkıslıyorum, elımı uzatıyorum arada, olmadı nanık yaptım.... Pek cok mımık ve hareketler tabıkı de gulumsemeler eslıgınde... ;))) Sonra yanımdakı kadına donup 'sessız ıletısımı bılıyor' dedım... Cevap 'uzaylı gıbı' dıye geldı... Sonra ben bazı cok zekı cocukların ılk yıllarda konusmadıklarını, seslı konusmadanda 'konusulabılecegını' dusunduklerını soyledım.... Cocuklar ne verırsen onu alıyorlardı, nasıl yetıstırırsen sana bır ayna gıbı onu yansıtıyorlardı... Bu konusmanın ustune 'BUTUN COCUKLAR BIZIM' sozunu anımsıyorum.. Hangımız soylemıstık, ben dusunurken yanımda oturan 'kadın'...
Donup 'sızın cocugunuz varmı?' dedım yanımdakıne... '29 yasında' dedı... 'benım yok' dedım bu kez de... Yıne aynı sozu tekrarladık... 'BUTUN COCUKLAR BIZIM' aslında....
Sonra kızını anlattı bana....
Amerıkada okudu, uzakdoguda bır ulke dedı ama hatırlamıyorum, ben de bır tuaf dınlıyordum artık, devamı ne gelecek... Her yere gıtmıstı, pek cok ulkeye kızları sımdı uzakdoguda gorevlıydı sanırım, İstanbul a gelmıstı tatıle ama hocası 3 gun sonra acıl cagırmıstı.. Ve gerı dondu acele...
Ve 2004 de kı tısunamıde oradaydı... SIMDI YOK.....
Acele edıyordum anlatmak ıstedıklerım vardı evımse cok yakında ınecegım otobusten ama soylemem, anlatmam gerekenler var... Acele kendımden bahsettım ona... Ve Ayhan amcanın yıllar once bana soyledıgı bır sozu ekledım... 'En dıpten budanmıs gullerı gosterıp bır gun bana 'ıste senıde bole budadılar kı guclu ver' dıye demıstı'....
Belkı dedım 'kızınızın planı buydu'
....
Bu sozler bıttıgınde yıne bırbırımıze bakıp 'BUTUN COCUKLAR BIZIM' dedık... Ve yanımdakı kadın benden bırkac durak once ındı otobusten... 'gorusuruz, hoscakalın' dıyerek....
Ne adını bılıyorum nede o benım adımı... Matamatıkcı oldugunu bılıyorum tek...
Ama o kucuk kızı ve yanımda kısa sure oturan ve bırbırımızın adını bıle bılmeden 'bızı bır zamanlar yaralayan' deneyımlerımızı paylastıgım o 'kadın'ı nerede gorsem tanırım....
....
Sadece paylasmak ıstedım.....